lost but found

μπήκα σπίτι με την μυρωδιά της εξοχής ακόμα στα ρουθούνια και στην καρδιά, πατησα το play στην Lianne και οσα σκεφτηκα απο το Waterloo στο σπιτι τυλιγμενη στην καινουρια μου πασμίνα ηταν ακομα στο μυαλο.
Ακούμπησα το σημείωμα “καλως ήρθες Νάσια” στο τραπέζι, εβαλα ενα ποτηρι τζην με μπολικο παγο, εκοψα μια φετα μπαγιατικο ελιόψωμο απο τον Paul και αλοιψα βουτυρο οπως εκεινος με “εμαθε” χωρις να το ξερει οτι τον κοιτώ σαν παρατηρητής που δεν χάνει ανάσα. Καποιες συνηθεις, έστω και αν επικτητες, δεν αλλαζουν οσο και αν διωξεις την αναμνηση.

ειναι τοσο δυνατο το φευγιώ.

το να φευγεις για καπου αλλου εννοώ, καπου πιο δικο σου. Συνειδητοποιησα στην κουβενατα μας νωρύτερα στον καναπε της οτι είμαι πια τοσο μακρυα και ας μην το νιώθω.

ειναι αληθεια οτι οταν αφηνεις τον πονο να σε γιατρεψει, ερχεται η μερα όπου κρατας μονο τα καλα και στελεις αγαπη, χωρις να σε νοιαζει αν θα την λαβει ποτε εκεινος. Γιαυτο ειναι αγαπαη επειδη ειναι πια απροσωπη. Δεν εχει αναγκη καμια προσπαθεια να αγγίξει τον παραλήπτη.

ενα χρονο και κάμποσες αγκαλιες μετα, μπορω να αφεθω στην αναμνηση και να νιωσω χρωματα μεσα μου και μελωδιες και ομιλιες και εκδρομες και γελια και αγαπες και αγκαλιες και υποσχεσεις και αληθεια. Τι σημασια εχει πια αν δεν την αντεξε; Τι σημασια εχει αν την προσπερασα; Τα παντα και ίσως τίποτα πια.

δαγνωνω το ψωμι οπως παντα ορθια στον παγκο της κουζινας και χαμογελω. Δεν περιμενα ποτε να ερθει αυτο που μου ελεγαν ολοι, οτι οταν αγαπας αληθινα κρατας αυτα που σε πονεσαν για να γινεις καλα, σαν φαρμακο, σαν ακριβη αντιβίωση με πολλές παρενεργειες και αντενδειξεις που πρεπει να υποστείς, και τελικα θυμασαι αυτα που σου εδωσαν ευτυχια και ευχαριστεις αυτο εκει εξω που σας εφερε μαζι. Μαγικο. ανθρωπινο μες την θεϊκή υποσταση του ερωτα.

Με ρωτησε “δεν ξερω αν τον αγαπας πια…τον αγαπας;”
“Φυσικά ναι! Τον αγαπαω πια οπως ειναι και ποτε πια οπως πριν”

Τι αλλαξα; Προσωπο; ψυχη; καρδια; Οχι. αποδεχτηκα οσα ειχα και με εκανε να τα μισησω με την απουσία του και στο τέλος με αγαπησα αλλαζοντας. Τιποτα δικο μου δεν θα ηταν δικο μου πια αν δεν ειχε υπαρξει εκεινος και τον ευχαριστω καθε μερα. και ας μην το ξέρει, η αγαπη ειναι μικρα συνεφακια που ταξιδευουν εκει εξω και καποια μέρα θα σε λούσουν με βροχη. εχω παψει να τον κλωτσαω σε καθε γωνια του λονδινου, εχω παψει να φοβαμαι να τον δω, εχω παψει να θυμαμαι οπως θυμομουν. Ειναι πολυ συγκεκριμενο πια αυτο που χω κρατησει. Λευκο χρωμα και μυρωδια απο δακρυ. Τη γευση απο γαλα και την φωνη πριν κλεισω τα βλεφαρα με καληνυχτες. Και εινα ολα τοσο οκ.

Αν δεν δεις πισω σου λένε, δεν θα κλεισεις την πορτα. Τουλαχιστον δεν θα βρεις την δυναμη να αγγιξεις το πόμωλο. Ισως εχουν δικιο, οι χωρισμοι και οι αγαπες θελουν γενναιες καρδιες. οι υπολοιπες απλα ακουν την ηχω τους ξωδευοντας ζωη σε στιγμες που ονομαζουν “ερωτα”.

Ο χρονος δεν μας γιατρευει. Εμεις μας γιατρευουμε. Και αυτο το ξερω καλα πια.

Αγαπη
Ν.

IMG_3492

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s