τα ήσυχα βράδυα ΙΙ

Έβαλα λίγο ακόμα ντεκαφεινέ στην κούπα με το χρυσό Ν και τσάι με τζίντζερ για τον Νίκο στην κούπα από την Νέα Υόρκη που μάλλον του θυμίζει την δική του πίσω στο Χάρλεμ. Του έδωσα με ύφος σπουδαίου σέφ το τηγάνι μου και ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε πρωινό σε ελληνικούς ρυθμούς. “Τα αβγά θα τα φτιάξεις εσύ”, είπα κλείνοντας το μάτι και πίνοντας μια γουλιά. “Να βάλω pepper fm?” ρώτησα κόβοντας, πρός ευχαρίστηση της τάσης του για πείραγμα τα μανιτάρια σε ανισα κομμάτια,”…Και δε θα σου λείπω, γιατί θα’ναι η ψυχή μου το τραγούδι της ερήμου που θα σε ακόλουθεί”, “Νίκο, ποιά είναι αυτή;” Gadjo Dilo απάντησε χωρίς να με κοιτάξει. Κοιτούσα τα δάχτυλα του όσο χτυπούσε τα αβγα. Τα δάχτυλα, βλέπεις, είναι αντικέιμνο μελέτης για εμένα, είναι σχεδόν ταυτόσημο του χαρακτήρα κάποιου, και ποτέ δεν έχω πέσει έξω στις παρατηρήσεις μου. Δυνάμωσα την ένταση και ετσι απλά ξεκίνησα να ακούω ιστορίες από την Έλλάδα και το τελευταίο του ταξίδι στην Αθήνα, κόβοντας μανιτάρια. Ποτέ δεν περίμενα οτι η φωνή της κοπέλας με τα χαριτωμένα ρετρό φορεματάκια θα με έκανε να νιώσω νοσταλγία για την Αθήνα. Άκουγα τις ιστορίες και ενα παράλληλο ταξίδι με είχε τραβήξει στο κέντρο της Αθήνας, στα στενά της πλατείας Καρίτση, στα φανάρια στο Καλλιμάρμαρο, στις μυρωδιές από τα μπαλκόνια τα Κυρικάτικα μεσημέρια, στα σουσαμένια κουλούρια στου Ψυρρή. “Δεν ανάβεις καλύτερα τον απορροφητήρα; θα μυρίσει το σπίτι σου και θα γκρινιάζεις πάλι”, όσο μυστήρια και αν θέλω να προσποιηθώ οτι είμαι, με έχει μάθει ήδη. Μα η κουζίνα είναι χόρος αναμνήσεων συνδεδεμένες με μυρωδιές! Μυρωδιές από γεμιστά, ούζο και κέικ πορτοκάλι. Στην κουζίνα έχω φυλάξει τις περισσότερες αναμνήσεις μου από τη ζωή μου με τους γονείς μου. Τις απογευματινές συζητήσεις, τα βραδυνά διαβάσματα, τα κουλούρια το Πάσχα, τους καβγάδες για το χαρτζηλίκι και την μηχανή του πρώτου μου γκόμενου, τα άσχημα νέα, τις εκπλήξεις, τα πρωινά πρίν το σχολείο, τις συνωμοσίες με την αδελφή μου, τις αγκαλιές πια πρίν το αεροδρόμιο. Όλα αυτά είχαν πάντα και έχουν ακόμα μια μυρωδιά, όπως και οι άνθρωποι που κουβαλάω μαζί μου με την μνήμη μου. Κανέλλα και μοσχοκάρυδο, γιασεμί και βασιλικό. Θυμάμαι φωνές και μυρωδιές. Ό,τι πιο προσωπικό και μοναδικό για τον καθένα. Και τα δάχτυλα σαφώς. Η ακοή, η όσφρυνση και η αφή μου δημιουργούν εικόνες για την εσωτερική μου όραση. θαρρώ.

Πλέξαμε τα πόδια μας αντικρυστά για να φάμε στο πάτωμα στο μικρό μου διάφανο τραπεζάκι, όπως τρώγαμε στο πάτωμα κάτω από αυτοσχέδιες σκηνές λουλουδάτων σεντονιών στην κουζίνα με την γιαγια Ελευθερία, φέρνοντας όλα τα “κατσαρολικά” πάνω στο χρωματιστό χαλί. Τα κουβαλούσε ενα ενα η γιαγιά όπως οι παπούδες της από την Μικρά Ασία. Πόση ιστορία έχει για τους Έλληνες η κουζίνα, το φαγητό, οι μυρωδιές, τα μπαχάρια. “Είσαι τόσο συχνά πια στην Αθήνα ρε Νίκο, λείπεις συνέχεια, θα επέστρεφες μόνιμα;”Το κοφτό του οχι ήταν πιο επίπονο από την προσωπική μου συνειδητοποίηση οτι αν κάτι δραματικό δεν με αναγκάσει, δε θα επιστρέψω. Άλλωστε τίποτα δεν έιναι πια το ίδιο. Τα μαγαζιά που στολίζουν τις ιστορίες μου έχουν σχεδόν όλα κλείσει, οι φίλοι έχουν κλειστεί μέσα σε τετραγωνικά θλίψης και άγχους. Η Αθήνα έχει ανάγκη από νέα καρδιά.

Η ζωή συμβαίνει όμως, δε μας ρωτά. Έτσι ο Νίκος περνά τους τελευταίους μήνες κοντά στην οικογενειά του στην Αθήνα, πονά για δύο και επιστρέφει στο Λονδίνο για να φάμε πρωινά, να περπατήσουμε στο Southbank και να κοιμηθεί στον καναπέ που θεωρεί πιο “cosy”. Η ζωή έχει ιδιαίτερο χιούμορ λοιπόν και τώρα είμαι εγώ αυτή που ακούω ιστορίες από την Αθήνα με θέα το νότιο Λονδίνο και μυρωδιές από την Ινδία και την νότια Αφρική, μουσικές από το βραζιλιάνικο στην άλλη γωνία και Gadjo Dilo στο ράδιο.

Τα ήσυχα βράδυα, ξανά.

Untitled-1

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s