το γράμμα.

Έχω γράψει πολλά γράμματα, αγαπάω να γράφω στους ανθρώπους μου, τους κοντινούς μου, αυτούς που ανακαλύπτω μέρα με τη μέρα, όπως επίσης έχω γράψει πολλά που ο παραλλήπτης δεν θα διαβάσει, ίσως ενδεχομένως ποτέ. Απόψε διάβασα “το γράμμα”, μέρος του βιβλίου της Μάρω Βαμβουνάκη “Χορός μεταμφιεσμένων”, και ο λογος για τον οποίο θα ήθελα να παραθέσω απόσπασμά του, είναι επειδή όσο το διάβαζα δεν υπήρχε κύτταρο του σώματος μου να μην ένιωσε τη μνήμη να ξυπνά. Διάβαζα και ενιωθα να μπαίνω στις λέξεις ή μάλλον οι λέξεις να μπαίνουν σε κομμάτια μέσα μου, να μιλούν αντί για εμένα.

“…Δεν μπόρεσε να τον ξαναπεί “αγάπη μου” Υπάρχει χειρότερο;
Τον δικό μου αγαπημένο άντρα τον ερωτεύτηκα ολάκερη… Κι εκείνος ολάκερος με ερωτεύτηκε, το γνώριαζα βαθιά. Δεν ξεγελιέσαι στον έρωτα, όταν συμβαίνει. Άλλο αν αλλάζουν άυριο οι συσχετισμοί αδυναμιών που σχηματίζουν ενα ζευγάρι. Άλλο αν επεμβαινει ενας δαίμονας πλεονεξίας. Άλλο αν εμείς αλλάζουμε επειδή είμαστε ρευστοί και υγροί… Όμως, όταν συμβαίνει ο έρωτας το ξέρεις καλά. Στον κοινό σπασμό αστράφτουν όλα. Ο δικός μας έρωτας κράτησε σαν διαρκής κοινός σπασμός… Μέχρι την νύχτα που εκείνος άλλαξε…Το δικό του το “πάντα” ράγισε. Έσπασε σαν κρύσταλλο από υπερηχητική νότα και από κρύσταλλο σκόρπισε σε δεκάδες ξυράφια. Βρέθηκα ολόγυμνη και σφιχταγγαλιασμένη με δεκάδες ξυράφια…είπε πως πρέπει να μείνει κοντά της, πως δεν μου αξίζει, πως φταίει για όλα αυτός….Έφυγε και γω “με αξιοπρέπεια” χάθηκα, σιώπησα και πέρασα στην ανυπαρξία…Χαθήκαμε για τριάμισι χρόνια…Οχι δεν περίμενα να γυρίσει πίσω, σιχαίνομαι τέτοιες θλιβερές αναμονές…Μια νύχτα με ξύπνησε το τηλέφωνο…Ήταν εκείνος. Τριάμισι χρόνια δεν είχα ακούσει την φωνή του…Άκουγα την φωνή του, κάνοντας αστραπιαία επανάληψη σε όλα όσα με στοίχειωσαν μεταξύ ζωής και θανάτου…Δεν ξέρω αν ήταν νίκη ή ήττα οτι επέζησα…Αν ολάκερη τον αγάπησα, δεν θα μπορούσα σημερα να ζώ…Αρχικά του αρνήθηκα τη συνάντηση.Το δέρμα μου μαζεύονταν και ζάρωνε. Ωστόσο, η εμπιστοσύνη που πάντα του είχα και παρέμενε, ξεσηκώθηκε σύντομα, θερμός άνεμος στο παγωμενο σπίτι. Ηταν τελικά η φωνη του! Η ίδια του η φωνή…Είπα τρέμοντας ναι. Σε ενα καφέ στο κέντρο της Αθήνας…έφτασα λίγα λεπτά πρίν…τον αίσθάνθηκα αμέσως να μπαίνει από την είσοδο, να με κοιτά, τον αισθάνθηκα να με πλησιάζει, για δευτερόλεπτα να στέκεται ακλινητος και συγκινημένος πίσω από την πλατη μου. Να κρατά την ανάσα του το αισθανθηκα…Η σκιά του έγειρε δίπλα, σχηματίστηκε πάλι όλος…έκανα και εγώ πώς τον κοιτάζω…Και μόνο η αγωνια του στα ματια του με βεβαίωσε πως, ναι,είχε μετανιώσει, έχει επιστρέψει…Τα μάτια του! Μα υπήρχαν τόσα χρόνια κάπου αλλού τα μάτια του χωρίς να κοιτούν εμένα; Μπορούσε να την κοιτάζει έτσι;…Αιμοραγούσα για το βλέμμα του…για το οτι υπήρξε και χωρίς εμένα. Για το οτι μπόρεσε και έζησε χωρίς εμένα. Για το οτι φορά αυτο το πουκάμισο που δε σιδέρωσα εγω! Ήταν ζήλια! Το βλέμμα μου απροειδοποιήτα όρμησε, να γυρέψει στο χέρι του την βέρα. Είχε την λεπτότητα να μην τη φορά. Η ζήλια!… “Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα” “Έζησες!” “Προσπάθησα, από ντροπή έστω, Τώρα όμως χωρίς εσένα πεθαίνω. Δεν γίνεται να στο αποκρύψω στο χρωστάω”, “Δεν μου χρωστάς τίποτα” “Δεν ήρθα να εξοφλήσω τίποτα, ήρθα να σε απαιτήσω”…Άρχισε όντως να με απαιτεί και εγω άρχισα, να προβάλλω ηδονικές και για τους δυο μας ενστάσεις…Ξαναγινόμασταν ζευγάρι…άρχισαν οι αισθήσεις μου να τον θυμούνται…Ο Τολστόι λέει πως δεν εξηγείται τι κάνει ενα ζευγάρι να ζευγαρωνει…Οι γάμοι κανονίζονται απο τον ουρανό… Το απόλυτο που απαιτούν όμως δεν τα βγαζει πέρα στην προδοσία. Μπορεί να αγαπάς ισόβια τον προδότη σου, αλλά να γυρίσεις πίσω να τον ξαναζήσεις, δεν γίνεται. Νομιζω. Και έτσι δεν κράτησε για εμένα πολύ…Τούτος ο ανδρας σημερα, μου τον θυμιζει εκείνον που αγκάλιαζα για να χαθώ, και δεν μου τον θυμίζει. Δεν μπορώ να βρώ όμως τον παλιό, γιατι μας χωρίζει η προδοσία…Ήμουν ένα παιδί που ανακάλυψε πως ο γονιός του μπορεί μια μέρα να το μαχαιρώσει…Η προδοσία είναι παντοτινή…γνώριζα πως ο αγαπημένος μου μπορεί να γίνει φονιάς… Τωρα το είδα οτι μπορεί να με δολοφονήσει. Γι’αυτό δεν μπορώ να σ’αγαπήσω πάλι με τον τρόπο που σάγάπησα. Κλαίω μαζί σου, σε καταλαβαίνω όσο κανείς, αλλά δεν μπορώ να σε αγαπήσω… Μου ορκίζεται πάλι το φρικτό “για πάντα”. Εκείνος δεν καταλαβαινει γιατι εκείνος δεν προδώθηκε…Στον έρωτα και στην τέχνη δεν επιτρέπονται φιλανθρωπίες. Αδύνατο να ξεπεράσω την προδοσία του…γιατί σε αλλάζει για πάντα.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s